Heupdysplasie bij honden: diagnose, behandeling en hoe hun mobiliteit te verbeteren

Heupdysplasie bij honden is een van de meest voorkomende orthopedische aandoeningen, vooral bij middelgrote en grote rassen. Het betreft een abnormale ontwikkeling van het heupgewricht, wat leidt tot instabiliteit, progressieve slijtage van het kraakbeen en, na verloop van tijd, chronische artritis. Vroege detectie is cruciaal om de mobiliteit van de hond te behouden.

Wat is heupdysplasie?

Het heupgewricht wordt gevormd door de kop van het dijbeen (femur) en het acetabulum (de kom in het bekken). Bij heupdysplasie is er een mismatch tussen deze twee structuren : het acetabulum is ondiep of de femurkop heeft een onregelmatige vorm, wat resulteert in een slechte pasvorm, instabiliteit en abnormale wrijving. Na verloop van tijd slijt het kraakbeen en ontstaat artrose.

Meest getroffen rassen

• Grote en reuzenrassen: Duitse Herder, Labrador Retriever, Golden Retriever, Rottweiler, Sint Bernard, Berner Sennenhond
• Middelgrote rassen met een aanleg voor: Bulldog, Springer Spaniel, Samojeed
• Honden met overgewicht of obesitas hebben een groter risico op het ontwikkelen van symptomen.

Symptomen van heupdysplasie

• Moeilijkheden om op te staan of gaan liggen, vooral 's ochtends.
• Achterpoot mank, soms met tussenpozen.
• KonijnenloopDe hond beweegt beide achterpoten tegelijk tijdens het rennen.
• Aversie tegen traplopen, springen of rennen
• Atrofie van de spieren in de achterhand
• Een klikkend of krakend geluid in de heup tijdens het bewegen.
• Houding waarbij het gewicht naar de voorpoten is verplaatst.

Diagnose

De diagnose wordt bevestigd door röntgenonderzoek onder sedatie of algehele narcose, waardoor de mate van gewrichtsafwijking en de ernst van de artrose kunnen worden beoordeeld. Sommige klinieken gebruiken vroege diagnostische technieken zoals de PennHIP-test , waarmee een aanleg voor dysplasie kan worden opgespoord bij pups van slechts vier maanden oud.

Behandeling: Medische en chirurgische opties

De behandeling hangt af van de leeftijd van de hond, de mate van dysplasie en de reactie op conservatieve behandeling:

Conservatieve behandeling (in de meeste gevallen)

• Pijnstillers en ontstekingsremmers voorgeschreven door de dierenarts
• Gewichtscontrole: essentieel om de belasting op de gewrichten te verminderen
• Matige en gecontroleerde lichaamsbeweging (zwemmen, regelmatig wandelen)
• Chondroprotectoren met glucosamine, chondroïtine en omega-3
• Veterinaire fysiotherapie en revalidatie

Chirurgische behandeling

• TPO/DPO (bekkenosteotomie): bij jonge pups met dysplasie zonder artrose
• FHO (Resectie van de femurkop): Elimineert wrijving in het gewricht. Een optie voor kleine tot middelgrote honden.
• Totale heupprothese: De meest definitieve oplossing. Hoog slagingspercentage bij grote hondenrassen.

Woningaanpassingen

• Orthopedische matrassen van traagschuim die de druk op de heup verlichten
• Toegangshellingen naar de bank, het bed of de auto
• Antislipoppervlakken om uitglijden te voorkomen.
• Verhoogde voederbak om geforceerde houding te voorkomen.
• Houd de hond in een warme omgeving (kou verergert de pijn).

Kan heupdysplasie worden voorkomen?

Heupdysplasie heeft een sterke genetische component, dus de eerste stap is om de pup te kopen bij verantwoordelijke fokkers die hun fokdieren laten screenen op heupdysplasie. Bovendien:

• Groeibeheersing bij grote rassen: geef de pup niet te veel voeding.
• Beperk intensieve lichaamsbeweging bij puppy's (springen, traplopen) totdat de groeischijven gesloten zijn.
• Het behouden van een optimaal lichaamsgewicht gedurende het hele leven.

Conclusie

Heupdysplasie is een behandelbare aandoening met de juiste diagnose en passende behandeling. Veel honden met dysplasie leiden een actief en pijnvrij leven. Als uw hond tekenen vertoont van bewegingsproblemen, vooral in de achterhand, wacht dan niet: een röntgenfoto kan zijn of haar levenskwaliteit aanzienlijk verbeteren.