Schurft bij honden: soorten, symptomen en hoe het correct te behandelen.

Schurft bij honden is geen op zichzelf staande ziekte, maar een groep parasitaire huidaandoeningen die worden veroorzaakt door verschillende soorten microscopische mijten. Het type schurft bepaalt de symptomen, de behandeling en het risico op overdracht op mensen en andere dieren.

Meest voorkomende vormen van schurft bij honden

Sarcoptische schurft (rode schurft)

Veroorzaakt door Sarcoptes scabiei var. canis . De mijten graven tunnels in de oppervlakkige huidlagen.

• Symptomen: Intense jeuk (de meest intense vorm van schurft), korstjes, haaruitval op de ellebogen, oren, snuit en buik. De hond kan niet stoppen met krabben.
• Besmetting: Zeer besmettelijk onder honden. Het kan ook tijdelijk op mensen worden overgedragen (wat een vanzelf genezende, jeukende uitslag veroorzaakt).
• diagnose: Huidafschraapsels. Soms zijn mijten moeilijk te vinden: de diagnose kan klinisch gesteld worden en bevestigd worden door de reactie op de behandeling.

Demodectische schurft (demodex)

Veroorzaakt door Demodex canis , een mijt die normaal gesproken in de haarzakjes van alle honden leeft. Het wordt een probleem wanneer het immuunsysteem van de hond de vermenigvuldiging ervan niet onder controle kan houden.

• Symptomen: Plaatselijk (op het gezicht en de benen bij jongeren) of gegeneraliseerd haarverlies, met of zonder lichte jeuk (tenzij er sprake is van een secundaire infectie). De huid kan schilferig of puistachtig lijken.
• Besmetting: De mijt is niet besmettelijk tussen volwassen honden onderling of voor mensen. De moeder geeft de mijt bij de geboorte door aan de pups.
• vormen: Lokaal (goede prognose, verdwijnt meestal vanzelf) en gegeneraliseerd (ernstiger, kan intensieve behandeling vereisen).

Cheyletiella schurft (“wandelende roos”)

Het veroorzaakt grote schilfers op de huid, en de mijt is te zien terwijl hij zich ertussen beweegt. Het treft honden, katten en konijnen. Het is besmettelijk tussen dieren en kan mensen bijten.

Otodectische schurft (oorschurft)

Otodectes cynotis : leeft in de gehoorgang. Het veroorzaakt een zeer jeukende uitwendige oorontsteking met een kenmerkende donkere afscheiding (zoals koffiedik). Zeer besmettelijk bij jonge dieren.

Veelvoorkomende waarschuwingssignalen

• Intense jeuk (vooral bij schurft)
• Haaruitval op specifieke plekken
• Verdikte, rode huid met korstjes of puistjes.
• Vaak voorkomende secundaire bacteriële infecties

Diagnose

Het is essentieel dat de diagnose door een dierenarts wordt gesteld, omdat de symptomen van verschillende soorten schurft elkaar overlappen en de behandeling varieert afhankelijk van de betrokken mijt. Diepe huidafschraapsels, trichogrammen en cytologisch onderzoek worden gebruikt.

Behandeling

Er bestaan ​​zeer effectieve behandelingen voor alle vormen van schurft, die de dierenarts zal voorschrijven op basis van de diagnose. Moderne antiparasitaire medicijnen (spot-on, tabletten) zijn zeer effectief en veilig.

Bij besmettelijke schurft is het ook belangrijk om de omgeving van het dier te behandelen en alle dieren in hetzelfde huishouden te behandelen. Uitwendige antiparasitaire behandelingen maken vaak deel uit van de behandeling van sarcoptische schurft.

Voor huidverzorging tijdens de behandeling helpen specifieke shampoos en dermatologische verzorgingsproducten de huidbarrière te behouden en ontstekingen te verminderen.

Conclusie

Als uw hond hevig begint te krabben of op bepaalde plekken haar verliest, wacht dan niet: ga direct naar de dierenarts. Een vroege diagnose maakt een behandeling mogelijk voordat een secundaire infectie de situatie verergert. Met de huidige behandelingen verdwijnt schurft in de overgrote meerderheid van de gevallen vanzelf.