Świerzb u psów: rodzaje, objawy i jak prawidłowo go leczyć

Świerzb u psów to nie pojedyncza choroba, lecz grupa pasożytniczych schorzeń skóry wywoływanych przez różne gatunki mikroskopijnych roztoczy. Rodzaj świerzbu determinuje objawy, leczenie oraz ryzyko przeniesienia choroby na ludzi i inne zwierzęta.

Najczęstsze rodzaje świerzbu u psów

Świerzb sarkoptyczny (świerzb czerwony)

Wywoływana przez świerzbowiec Sarcoptes scabiei var. canis . Roztocza te drążą tunele w powierzchniowych warstwach skóry.

• Objawy: Intensywny świąd (najbardziej intensywny ze wszystkich rodzajów świerzbu), strupy, wypadanie sierści na łokciach, uszach, pysku i brzuchu. Pies nie może przestać się drapać.
• Zakażenie: Wysoce zaraźliwa dla psów. Może być również czasowo przenoszona na ludzi (powodując samoistnie ustępującą, swędzącą wysypkę).
• Diagnoza: Zeskrobiny skóry. Czasami roztocza są trudne do znalezienia: diagnozę można postawić na podstawie objawów klinicznych i potwierdzić ją reakcją na leczenie.

Nużyca (demodex)

Wywoływana przez Demodex canis , roztocza, które normalnie bytują w mieszkach włosowych wszystkich psów. Staje się problemem, gdy układ odpornościowy psa nie jest w stanie kontrolować jego namnażania.

• Objawy: Miejscowa (na twarzy i nogach u osobników młodych) lub uogólniona utrata włosów, z łagodnym świądem lub bez (chyba że występuje infekcja wtórna). Skóra może mieć łuskowaty lub krostkowy wygląd.
• Zakażenie: Nie jest zaraźliwa między dorosłymi psami ani między ludźmi. Matka przekazuje roztocza szczeniętom w momencie narodzin.
• Kształty: Zlokalizowane (rokowanie dobre, zwykle ustępuje samoistnie) i uogólnione (poważniejsze, może wymagać intensywnego leczenia).

Świerzb Cheyletiella („chodzący łupież”)

Powoduje powstawanie dużych łusek na skórze, między którymi można zaobserwować poruszanie się roztocza. Atakuje psy, koty i króliki. Jest zaraźliwy między zwierzętami i może ugryźć ludzi.

Świerzb uszny (świerzb uszny)

Otodectes cynotis : żyje w kanale słuchowym. Powoduje bardzo swędzące zapalenie ucha zewnętrznego z charakterystyczną ciemną wydzieliną (podobną do fusów po kawie). Wysoce zaraźliwa wśród młodych zwierząt.

Typowe znaki ostrzegawcze

• Intensywne swędzenie (szczególnie w przypadku świerzbu sarkoptycznego)
• Wypadanie włosów w określonych miejscach
• Zgrubiała, zaczerwieniona skóra z strupami lub krostami
• Częste wtórne infekcje bakteryjne

Diagnoza

Diagnozę musi postawić lekarz weterynarii, ponieważ objawy różnych typów świerzbu nakładają się na siebie, a leczenie różni się w zależności od gatunku roztocza. Do tego celu wykorzystuje się głębokie zeskrobinki skóry, trichogramy i cytologię.

Leczenie

Istnieją wysoce skuteczne metody leczenia wszystkich rodzajów świerzbu, które lekarz weterynarii przepisze na podstawie diagnozy. Nowoczesne leki przeciwpasożytnicze (krople, tabletki) są bardzo skuteczne i bezpieczne.

Ważne jest również leczenie otoczenia zwierzęcia w przypadku świerzbu zakaźnego oraz leczenie wszystkich zwierząt mieszkających w tym samym gospodarstwie domowym. Zewnętrzne leczenie przeciwpasożytnicze jest częstym elementem leczenia świerzbu sarkoptycznego.

Do pielęgnacji skóry w trakcie leczenia stosuje się specjalne szampony i produkty dermatologiczne, które pomagają utrzymać barierę skórną i zmniejszyć stan zapalny.

Wnioski

Jeśli Twój pies zacznie się intensywnie drapać lub tracić sierść w określonych miejscach, nie czekaj: zabierz go do weterynarza. Wczesna diagnoza pozwala rozpocząć leczenie, zanim wtórna infekcja skomplikuje sytuację. Przy obecnych metodach leczenia świerzb ustępuje w zdecydowanej większości przypadków.