TULLAVIS 100 mg/ml Roztwór do wstrzykiwań dla bydła, świń i owiec

TULLAVIS 100MG 100ML Roztwór do wstrzykiwań dla bydła, świń i owiec

Skład jakościowy i ilościowy

Każdy ml zawiera:

· Substancja aktywna:

Tulatromycyna 100 mg

· Substancje pomocnicze:

Monotioglicerol 5 mg

Bezbarwny do żółtawego roztwór do wstrzykiwań.

Wskazania do stosowania

Wołowy:

Leczenie i metafilaktyka chorób układu oddechowego bydła (ERB) związanych z Mannheimia haemolytica, Pasteurella multocida, Histophilus somni i Mycoplasma bovis wrażliwymi na tulatromycynę. Obecność choroby w stadzie musi być ustalona przed rozpoczęciem leczenia metafilaktycznego. Leczenie zakaźnego zapalenia rogówki i spojówek bydła (QIB) wywołanego przez Moraxella bovis wrażliwą na tulatromycynę.

Świński:

Leczenie i metafilaktyka chorób układu oddechowego świń (PRD) związanych z wrażliwymi na tulatromycynę Actinobacillus pleuropneumoniae, Pasteurella multocida, Mycoplasma hyopneumoniae, Haemophilus parasuis i Bordetella bronchiseptica. Obecność choroby w stadzie musi być ustalona przed rozpoczęciem leczenia metafilaktycznego. Produkt leczniczy weterynaryjny należy stosować tylko wtedy, gdy u świń spodziewany jest rozwój choroby w ciągu 2-3 dni.

Owczy:

Leczenie wczesnych stadiów zakaźnej zanokcicy (pedero) związanej z wirulentnym Dichelobacter nodosus wymagających leczenia ogólnoustrojowego.

Przeciwwskazania

Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną, inne makrolidy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Nie stosować jednocześnie z innymi makrolidami lub linkozamidami.

U owiec bardzo często po podaniu domięśniowym pojawiają się przejściowe objawy dyskomfortu (potrząsanie głową, tarcie w miejscu wstrzyknięcia, chodzenie do tyłu). Objawy te ustępują w ciągu kilku minut.

Częstość występowania działań niepożądanych należy sklasyfikować według następujących grup:

– Bardzo często (więcej niż 1 zwierzę na każde 10 leczonych zwierząt wykazuje działania niepożądane)

– Często (więcej niż 1, ale mniej niż 10 zwierząt na 100 leczonych zwierząt)

– Rzadko (więcej niż 1, ale mniej niż 10 zwierząt na 1.000 leczonych zwierząt)

– Rzadko (więcej niż 1, ale mniej niż 10 zwierząt na 10.000 XNUMX leczonych zwierząt)

– W bardzo rzadkich przypadkach (mniej niż 1 zwierzę na 10.000 XNUMX leczonych zwierząt, w tym pojedyncze przypadki).

Jeśli zauważysz jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, lub uważasz, że lek nie zadziałał, zgłoś to lekarzowi weterynarii.

Gatunki docelowe: bydło, świnie i owce.

Dawkowanie dla każdego gatunku, sposób i droga podania

Bydło: podanie podskórne

Świnie i owce: podanie domięśniowe

Instrukcje prawidłowego podawania

Zaleca się leczenie zwierząt we wczesnych stadiach choroby i ocenę odpowiedzi na leczenie w ciągu 48 godzin po podaniu. Jeśli objawy kliniczne choroby układu oddechowego utrzymują się lub nasilają, lub jeśli wystąpi nawrót choroby, należy zmienić leczenie na inny antybiotyk i kontynuować aż do ustąpienia objawów klinicznych.

Wagę zwierzęcia należy określić tak dokładnie, jak to możliwe, aby zapewnić prawidłowe dawkowanie i uniknąć podania zbyt małej dawki. Wtyczkę można bezpiecznie przekłuć nawet 100 razy. W przypadku fiolek wielodawkowych zaleca się stosowanie igły aspiracyjnej lub wielodawkowej strzykawki, aby uniknąć nadmiernego przekłucia korka.

Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Okres ważności po otwarciu opakowania: 28 dni.

Nie używać tego produktu leczniczego weterynaryjnego po upływie terminu ważności podanego na etykiecie po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.

Kiedy pojemnik jest otwierany po raz pierwszy, należy obliczyć datę, w której lek pozostały w butelce należy wyrzucić, biorąc pod uwagę okres ważności podany w tej ulotce. Tę datę przydatności należy wpisać w przeznaczonym do tego miejscu.

specjalne ostrzeżenia

Specjalne ostrzeżenia dla owiec:

Skuteczność leczenia przeciwbakteryjnego pedero może być zmniejszona przez inne czynniki, takie jak wilgotne warunki środowiskowe, a także nieodpowiednie zarządzanie w gospodarstwie. Dlatego zwalczanie zanokcicy powinno być prowadzone w połączeniu z innymi środkami zarządzania stadem, np. poprzez zapewnienie suchego środowiska.

Antybiotykoterapia łagodnej zanokcicy nie jest uważana za właściwą. Tulatromycyna wykazała ograniczoną skuteczność u owiec z ciężkimi objawami klinicznymi lub przewlekłym zanikiem racic i dlatego powinna być podawana tylko we wczesnym stadium zanokcicy.

Ciąża i laktacja:

Badania laboratoryjne na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, toksycznego dla płodu ani toksycznego dla matki. Bezpieczeństwo produktu leczniczego weterynaryjnego stosowanego w czasie ciąży i laktacji nie zostało określone.

Stosować wyłącznie zgodnie z oceną stosunku korzyści do ryzyka przeprowadzoną przez odpowiedzialnego lekarza weterynarii.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji:

Nie podawać jednocześnie z lekami przeciwbakteryjnymi o podobnym mechanizmie działania, takimi jak inne makrolidy lub linkozamidy.

Przedawkowanie (objawy, postępowanie, odtrutki):

U bydła po dawkach trzy-, pięcio- lub dziesięciokrotnie przekraczających zalecaną dawkę obserwowano przejściowe objawy związane z dyskomfortem w miejscu wstrzyknięcia, takie jak niepokój, drżenie głowy, tupanie i krótkotrwałe zmniejszenie przyjmowania pokarmu. Łagodne zwyrodnienie mięśnia sercowego obserwowano u bydła otrzymującego dawkę 5 do 6 razy większą niż zalecana.

U prosiąt o masie ciała około 10 kg, którym podano dawkę trzy do pięciu razy większą niż terapeutyczna, obserwowano przejściowe objawy związane z dyskomfortem w miejscu wstrzyknięcia, takie jak nadmierna wokalizacja i niepokój. Kulawiznę obserwowano również, gdy jako miejsce wstrzyknięcia użyto tylnej łapy.

U jagniąt (w wieku około 6 tygodni), po podaniu dawek trzy lub pięciokrotnie przekraczających dawkę zalecaną, przejściowe objawy związane z dyskomfortem w miejscu wstrzyknięcia, takie jak chodzenie do tyłu, potrząsanie głową, pocieranie miejsca wstrzyknięcia, położenie się i wstanie, beczenie.

Zastosowanie weterynaryjne.

Lek wydawany na receptę weterynaryjną.

Podawanie pod kontrolą lub pod nadzorem lekarza weterynarii.

KARTA DANYCH

TULLAVIS